เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 266 ดินทรายกลายเป็นดินปุ๋ย
ฝนห่านี้เทลงมาอย่างหนัก แล้วก็หยุดลงอย่างรวดเร็ว พอถึงเที่ยงของวันที่ห้า เมฆดำบนฟ้าถึงสลายตัวไปในที่สุด แดดเปรี้ยงแผดเผาลงมา จนผืนแผ่นดินภาคเหนือส่งไอร้อนระอุขึ้นมาเป็นระลอก
เซียวอวิ๋นชวนพาคนกลุ่มหนึ่งมุ่งหน้าตรงไปยังหาดร้างท้ายน้ำทันทีโดยไม่ทันได้กินข้าวเที่ยงด้วยซ้ำ ตาเฒ่าซุน หลี่เหล่าซาน และผู้ใหญ่บ้านอีกหลายคนที่เดินนำอยู่ข้างหน้า ต่างพากันคอตก ถอนหายใจไม่หยุดหย่อน
เซียวจิ่งหนิงกับเซวียเสี่ยวเป่าที่เดินตามหลังเซียวอวิ๋นชวนมาติด ๆ ก็มีสีหน้ากังขาพอกัน
เซวียเสี่ยวเป่ายกแขนเสื้อขึ้นมาพัดดับร้อนสองสามที
“พี่เสี่ยวชวน แดดเปรี้ยงขนาดนี้ ดินตรงนั้นคงแห้งกรังไปนานแล้วมั้ง บนหินกรวดแบบนั้นจะไปปลูกอะไรขึ้น ปลูกก้อนหินเหรอ”
เซียวอวิ๋นชวนเอามือไพล่หลัง เท้าก้าวเดินฉับ ๆ ไม่ยอมหยุด
“พูดมากอะไรนักหนา ไปถึงเดี๋ยวเจ้าก็รู้เองแหละ”