กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 265 น้ำป่าหลากฉับพลันและการผันน้ำ
เสียงฟ้าร้องนอกหน้าต่างดังกรรโชกถี่ขึ้นเรื่อยๆ เซียวอวิ๋นชวนยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ ม้วนแผนผังการเกษตรฉบับรวมที่เพิ่งวาดเสร็จเก็บใส่กระบอกหนังวัวกันชื้นด้านข้าง เม็ดฝนหนาเม็ดสาดกระทบกรอบหน้าต่างที่บุด้วยกระดาษเกาหลีจนเกิดเสียงทึบดังระงมไม่ขาดสาย
เซวียเสี่ยวเป่าสะดุ้งสุดตัวจนกระโดดผึงขึ้นมาจากม้านั่ง
“แม่เจ้าโว้ย! ฟ้าร้องดังอะไรขนาดนี้เนี่ย!”
เขาขยี้ตาพลางเดินมาเกาะริมหน้าต่าง ชะโงกหน้าออกไปมองข้างนอก
“พี่เสี่ยวชวน ฝนนี้ตกกระหน่ำเกินไปแล้ว เมื่อกี้ยังแค่ลมพัดอยู่เลย ตอนนี้ข้างนอกแทบมองอะไรไม่เห็นแล้วเนี่ย!”
เซียวอวิ๋นชวนผลักบานหน้าต่างเปิดออกครึ่งหนึ่ง ลมพายุที่พัดพากลิ่นไอดินและละอองน้ำก็กรูกันเข้ามาทันที พัดจนเปลวไฟในตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะแกว่งไหววูบวาบ ยามที่ประกายฟ้าแลบแปลบปลาบผ่านฟ้าค่ำคืน น้ำที่ท่วมขังในลานเรือนก็เอ่อล้นแผ่นหินเขียวไปแล้ว
เซียวจื้อหย่วนยืนขมวดคิ้วแน่นอยู่ริมหน้าต่าง เขาคุมทัพออกศึกมาหลายปี ย่อมรับรู้ความเปลี่ยนแปลงของฟ้าฝนได้ไวกว่าใคร
“ฝนระลอกนี้ดูผิดปกติ ทุกปีช่วงต้นฤดูร้อนที่ภาคเหนือก็มีฝนตก แต่มิได้รุนแรงขนาดนี้ หากตกติดต่อกันทั้งคืน ที่ดินนอกเมืองคงได้จมน้ำเสียหายหมดแน่”