กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 235 เศษเต้าหู้ก็มีประโยชน์
ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เซียวอวิ๋นชวนก็เอาอาหารม้าที่อัดเป็นก้อนไว้เมื่อวานติดตัวไป แล้วรีบออกไปที่คอกม้า
หลังผึ่งไว้ทั้งคืน ผิวของอาหารก้อนก็แห้งแข็งเป็นเปลือกชั้นหนึ่ง พอใช้มือเคาะก็มีเสียงดังป๊อก ๆ
เขาเลือกมาหกก้อน ใส่ถุงผ้าแล้วแขวนไว้ข้างอานม้าจนหนักอึ้ง ตลอดทางถึงจะกระเด้งกระดอนไปบ้าง แต่ก็ไม่มีเศษร่วงออกมาเลยสักนิด
ตอนมาถึงคอกม้า ผู้ดูแลติงก็รออยู่หน้าโรงม้าแล้ว
“คุณชาย ท่านจะเอาของนี่ให้ม้ากินจริง ๆ หรือขอรับ?”
ผู้ดูแลติงรับถุงผ้ามาลองชั่งน้ำหนักในมือ แล้วก็อดยกขึ้นมาดมใกล้ ๆ ไม่ได้
“กลิ่นอะไรขอรับนี่? ทำไมเหม็นเขียวถั่วขนาดนี้”
“กากถั่วผสมผงหญ้าอัลฟัลฟากับรำข้าวสาลี เติมน้ำเกลือแล้วอัดให้แน่น ตากจนแห้ง”
เซียวอวิ๋นชวนหยิบออกมาก้อนหนึ่งแล้วยื่นให้เขา