กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 193 เซวียเสี่ยวเป่าลงแรงเต็มที่
ฟ้ายังไม่ทันสว่าง เซียวอวิ๋นชวนก็ตื่นแล้ว
เขานั่งพิงข้างรถม้างีบไปไม่ถึงสองชั่วยาม ท้ายทอยชนแผ่นไม้ตลอดเวลา ตอนนี้ยังเจ็บระบมไม่หาย
พอเลิกม่านรถมองออกไป กองไฟตรงที่พักแรมเหลือเพียงกองขี้เถ้าสีขาว ลมหนาวยามเช้าพัดมาที เถ้าถ่านก็ปลิวกระจายไปทั่ว
คนชุดดำเจ็ดแปดคนที่จับได้เมื่อคืนถูกมัดเป็นพวง นั่งยองๆ อยู่ข้างเกวียน โดยมีองครักษ์สองคนคอยผลัดกันเฝ้าไว้
ฉางอันก็ตื่นแล้วเหมือนกัน ตอนนี้นั่งยองๆ เอากิ่งไม้เขี่ยกองขี้เถ้า เผาก้อนหินให้อุ่นไว้ใช้ประคบมือ
ตอนกระโดดลงจากรถ พอเท้าแตะพื้น หัวเข่าของเซียวอวิ๋นชวนก็ลั่นดังกร๊อบ
เขาเดินไปที่ข้างรถม้าของเซวียเสี่ยวเป่าก่อนเป็นอันดับแรก
ม่านรถปิดสนิท ข้างในไม่มีเสียงเคลื่อนไหวเลยสักนิด
“เสี่ยวเป่า”