กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 185 เริ่มอีกแล้ว
เสียงฝีเท้าที่โผล่ขึ้นมาในหมอก สุดท้ายก็เข้าไม่ถึงตัวรถม้า
คนที่ส่งสัญญาณเตือนคนแรกคือเวรยามลับที่เซียวอวิ๋นโจววางเอาไว้ เสียงนกร้องทุ้มต่ำดังขึ้นหนึ่งครั้งในสายหมอก นั่นเป็นสัญญาณที่นัดแนะกันไว้แต่แรก
ในม่านหมอก เงาดำชะงักไปสองอึดใจ ก่อนจะล่าถอยกลับไปเงียบๆ อย่างรวดเร็ว
พอยามเช้าเริ่มสว่างขึ้น หมอกหนาก็จางหายไปเกินครึ่งแล้ว
เซียวอวิ๋นโจวนั่งยองๆ อยู่รอบนอกค่าย ก้มดูร่องรอยบนพื้นดินโคลน รอยเท้าตื้นๆ แถวหนึ่งเดินมาหยุดตรงจุดที่ห่างจากรถม้าของเซวียเสี่ยวเป่าไม่ถึงสิบก้าว จากนั้นก็เลี้ยวไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ แล้วหายลับไปตรงชายพงหญ้า
“มาแค่คนเดียว”
พอมองร่องรอยบนพื้น เซียวอวิ๋นโจวก็บอกสิ่งที่ประเมินได้ออกมา
“รอยเท้าเบา ฝีเท้ามั่นคง มาสืบทาง ไม่ได้ตั้งใจมาลงมือ”
เซียวอวิ๋นชวนก็นั่งยองๆ อยู่ข้างกัน มองไล่ตามรอยเท้าแถวนั้นไปรอบหนึ่ง