กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 145 ต้นหญ้าที่เอามาสวมใส่ได้
พอเข้าฤดูใบไม้ร่วง เมืองเหลียงโจวก็ดูสบายตากว่าช่วงหน้าร้อนขึ้นมาก
ผืนดินนอกเมืองที่เคยถูกฝูงตั๊กแตนแทะกิน มีต้นกล้าใหม่งอกขึ้นมาอีกครั้งหลังฝนตกหนักคราวนั้น ข้าวบัควีตแถบหลิวซู่โกวโตสูงถึงหน้าแข้งแล้ว ใบสีเขียวขจีพัดไหวตามลมฤดูใบไม้ร่วงไม่หยุด
เซียวอวิ๋นชวนที่นั่งยองๆ อยู่บนคันนาดึงต้นกล้าบัควีตขึ้นมาต้นหนึ่ง บีบดูรากอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้กดต้นกล้ากลับลงดินไปอย่างพอใจ
“โตได้ดีทีเดียว ถ้าโตเร็วแบบนี้ ก่อนเข้าหน้าหนาวคงเก็บเกี่ยวได้ทันรอบหนึ่ง ไม่มีปัญหาแน่”
หัวหน้าหน่วยจ้าวที่แบกจอบเดินเข้ามามีใบหน้าคล้ำแดด ในที่สุดบนหน้าก็มีรอยยิ้มขึ้นมาบ้างแล้ว
“ท่านจวิ้นอ๋อง ที่ดินผืนนี้ฟื้นตัวแล้วจริงๆ ขอรับ ข้าทำไร่ทำนามาทั้งชีวิต เพิ่งเคยเห็นไร่นาที่แห้งผากขนาดนั้นยังมีต้นกล้าที่ดูแข็งแรงงอกขึ้นมาได้เป็นครั้งแรกเลย”
“น้ำถึง ปุ๋ยถึง พืชผลจะไม่โตได้ยังไงล่ะ”
เซียวอวิ๋นชวนลุกขึ้นยืน ปัดเศษดินตรงหัวเข่าออก แล้วหันไปมองซากตอต้นจื่ออวิ๋นอิงที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองตรงที่ไกลออกไป