กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 146 เต็มทั่วขุนเขา
ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี เซียวอวิ๋นชวนก็พาทุกคนออกจากเมืองแล้ว
เซวียเสี่ยวเป่าที่อยู่บนหลังม้าดึงเสื้อคลุมหนาเตอะกระชับตัว ลมหนาวพัดโดนได้ไม่เท่าไร ปลายจมูกก็แดงเทือก
“พี่เสี่ยวชวน นี่เพิ่งจะเข้าฤดูใบไม้ร่วงก็หนาวปานนี้แล้ว พอถึงหน้าหนาวจริง ๆ พวกเราจะทนกันไหวได้ยังไง”
“ถึงต้องเข้าเขามาหาของอยู่นี่ไง”
เซียวอวิ๋นชวนที่ขี่ม้านำหน้าสุดไม่ได้หันกลับมามอง ฉางอันกับซุ่นอันตามติดอยู่ข้างหลัง ถัดไปอีกทีก็คือองครักษ์สิบนายที่เซียวจิ่งหนิงยัดเยียดส่งมาให้
ขบวนคนมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ตามแนวหุบเขาแม่น้ำเว่ยสายเก่า ยิ่งเดินลึกเข้าไป สองข้างทางก็ยิ่งเวิ้งว้างรกร้าง
ผืนหญ้าแห้งเกรียมสีเหลืองทอดยาวไปจนสุดสายตา นาน ๆ ถึงจะเห็นต้นไม้คดงอยืนต้านลมอยู่อย่างโดดเดี่ยวสักต้นสองต้น
เดินทางไปได้สักสองชั่วยาม สภาพพื้นที่รอบตัวก็เริ่มเปลี่ยนไป
ผืนดินแล้งราบเรียบแต่เดิมค่อย ๆ กลายเป็นเนินเขาสูงต่ำสลับกัน ระหว่างสันเขาสองลูกข้างหน้าเริ่มมองเห็นปากทางเข้าหุบเขาแคบยาวอยู่ลิบ ๆ