ตอนที่ 142 ความลับ

ตอนที่ 142 ความลับ

ตอนที่แสงแดดยามเช้าสายแรกส่องลอดรอยแยกหน้าต่างเข้ามา เซียวอวิ๋นชวนก็นั่งยองๆ อยู่ที่หลิ่วซู่โกวมาเกือบครึ่งชั่วยามแล้ว

เขาเอาขวามือยันหัวเข่าไว้ แล้วใช้มือซ้ายแคะก้อนดินตรงริมแปลงทดลองปลูก ไม่ทันไรขี้ดินก็เข้าไปติดเต็มซอกเล็บ

แผ่นหยกเชื่อมต่อทั้งเจ็ดชิ้นที่ฝังไว้ใต้ดิน ทำงานต่อเนื่องกันมาสามวันสามคืนแล้ว

เส้นนำชาดจางลงไปมากเมื่อเทียบกับตอนเพิ่งวาดเสร็จ แต่ก็ยังมีสีแดงจางๆ หลงเหลืออยู่ ยังไม่เลือนหายไปทั้งหมด

เซียวอวิ๋นชวนหยิบดินขึ้นมาหยิบมือหนึ่ง ใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้ค่อยๆ บดจนร่วน แล้วยกขึ้นมาดมใกล้ๆ จมูก

ดินยังชื้นอยู่

กลิ่นคาวดินที่โชยออกมาจากดินนี้ มีแค่ในชั้นดินลึกๆ เท่านั้น ต่างจากดินแห้งชั้นบนที่โดนแดดเผาจนซีดขาวอย่างสิ้นเชิง

พอปัดดินออกจากมือ เซียวอวิ๋นชวนก็ลุกขึ้นยืน แล้วกวักมือเรียกเซวียเสี่ยวเป่าที่นั่งยองๆ เอาไม้เขี่ยรังมดอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว

“มานี่สิ ลองมาจับดินตรงนี้ดู”