กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 141 จดหมายลับ
แสงตะวันลับฟ้าไปจนหมด ลมฤดูใบไม้ร่วงในเมืองเหลียงโจวไม่หลงเหลือความอบอุ่นอยู่อีกเลย
ตรงสุดปลายถนนสายยาว เสียงเกือกม้าหนักๆ ค่อยๆ ดังใกล้เข้ามา
พอรั้งบังเหียนให้ม้าหยุด เซียวอวิ๋นชวนก็พลิกตัวลงจากหลังม้า แล้วส่งแส้ม้าให้องครักษ์ที่รีบเข้ามารับ
ตรงบันไดประตูด้านข้างของจวนจวิ้นอ๋อง ซุ่นอันยืนรออยู่นานแล้ว
สองมือถูเข้าหากันไม่หยุด เขาเดินกระสับกระส่ายไปมาอยู่หน้าบันได พื้นรองเท้าเสียดสีกับแผ่นหินเขียวจนเกิดเสียงสวบสาบเบาๆ
พอเห็นเซียวอวิ๋นชวนกลับมา ซุ่นอันก็รีบก้าวลงบันไดไปรับทันที พลางกวาดสายตามองซ้ายขวาอย่างรวดเร็ว
“ท่านจวิ้นอ๋อง ในที่สุดท่านก็กลับเข้าเมืองมาแล้วขอรับ”
ซุ่นอันกดเสียงให้เบาลง ขยับเข้าไปใกล้ครึ่งก้าว แล้วล้วงจดหมายหนาปึ้กฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อกว้าง ยื่นส่งให้ด้วยสองมือ
ตรงกลางซองจดหมายมีตราประทับครั่งสีแดงเข้มปิดผนึกเอาไว้