กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 140 หลอกพวกเจ้าทั้งนั้น
เช้าตรู่ของเมืองเหลียงโจวยังมีไอหนาวอยู่บ้าง ซุ่นอันอุ้มกล่องไม้หนักอึ้งเข้ามาในห้อง เขาวางกล่องไว้ตรงริมโต๊ะ แล้วดันเศษหยกขัดเงาไม่กี่ชิ้นกับตลับชาดหนึ่งกระปุกไปไว้ตรงที่สว่าง
ปลายนิ้วลูบผ่านฝากล่องไม้ เซียวอวิ๋นชวนปลดสลักทองแดงออก สายตามองไปยังแถวของสิ่งของที่มีความสั้นยาวไม่เท่ากันพวกนั้น
“นี่คืออะไรกัน”
“เมื่อคืนข้าไปหาช่างแกะสลักป้ายหินสูงวัยที่ฝั่งตะวันตกของเมืองมา ได้ของพวกนี้มาจากเขาทั้งหมด มีมีดแกะสลักเหล็กเนื้อละเอียดครบสิบแปดเล่ม เขาบอกว่าไม่ว่าจะเส้นลายหนาหรือบางก็แกะได้หมดขอรับ”
เซียวอวิ๋นชวนหยิบมีดแกะสลักที่มีใบมีดบางเฉียบขึ้นมาเล่มหนึ่ง หมุนในนิ้วมือไปครึ่งรอบ แสงแดดยามเช้ากระทบผิวโลหะ สะท้อนประกายเย็นเยียบและแข็งแกร่งออกมา
เขาเอาปลายมีดกรีดตรงมุมโต๊ะเบา ๆ เศษไม้ก็ม้วนหลุดออกมาทันที
“น้ำหนักจับถนัดมือกว่ามีดตัดกระดาษเมื่อวานเยอะ คมมีดก็เฉียบคมดี”
ซุ่นอันถอยหลังไปครึ่งก้าว แล้วชี้มือไปที่เศษหยกตรงมุมโต๊ะเหล่านั้น
“เนื้อหยกที่คุณชายต้องการหายากจริง ๆ ร้านหยกหลายแห่งในเมืองเกือบถูกพวกผู้ประสบภัยกวาดเกลี้ยงแล้ว เหลือเศษหยกธรรมดา ๆ แค่สามชิ้นนี้ ท่านลองดูสิขอรับว่าเนื้อหยกใช้ได้หรือไม่”