ตอนที่ 55 ออกเดินทาง~

ตอนที่ 55 ออกเดินทาง~

เซียวอวิ๋นชวนกับเซียวอวิ๋นโจวมองหน้ากัน คนหนึ่งหูชาไปหมดเพราะเสียงร้องไห้ อีกคนยกมือขึ้นกดหว่างคิ้ว

ตั้งแต่ขึ้นรถมา เซวียเสี่ยวเป่าก็ไม่ยอมหยุดร้องเลย ขบวนออกจากเมืองเยียนโจวมาได้สิบกว่าลี้แล้ว เสียงร้องไห้ก็ยังไม่เบาลง กลับดังขึ้นเรื่อย ๆ จนช่วงหลังเสียงเพี้ยนไปหมด

ขมับของเซียวอวิ๋นชวนเต้นตุบ ๆ รู้สึกเหมือนมีคนเอาค้อนไม้มาเคาะสมองซ้ำไปซ้ำมา

อยู่มาสองชาติ เขาเพิ่งเคยเจอเด็กผู้ชายที่ร้องไห้เก่งขนาดนี้เป็นครั้งแรก

ลูกพยัคฆ์แห่งตระกูลแม่ทัพอะไรกัน เห็น ๆ อยู่ว่าเป็นปลาหมูที่ทำจากน้ำ บีบทีคงได้น้ำตาสองจิน

“นี่ เซวียเสี่ยวเป่า พ่อเจ้าก็ยังไม่ได้ตายเสียหน่อย ร้องขนาดนี้ คนไม่รู้คงนึกว่าพวกเรากำลังไปส่งเจ้าให้กลับไปร่วมงานศพ”

เซียวอวิ๋นชวนคว้าขนมวอลนัตกรอบจากโต๊ะเล็กมายัดใส่ปากเจ้าอ้วน กะจะอุดเสียงน่ารำคาญนั่นเสียก่อน