กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 19 ราชโองการปูนบำเหน็จมาถึงแล้ว!
ฟู่จื่อจินยกมือตีเขาเบาๆ ทีหนึ่ง แล้วพูดพลางยิ้ม “จะไปอิจฉาน้องทำไมกัน เจ้าเป็นซื่อจื่อ วันหน้าต้องสืบทอดจวนเจิ้นเป่ยอ๋อง เทียบกันแล้ว บรรดาศักดิ์ของเจ้าสูงกว่าน้องเสียอีก”
เซียวอวิ๋นโจวได้ยินก็หัวเราะร่า แล้วตบบ่าเซียวอวิ๋นชวนอีกสองที
“ชวนเอ๋อร์ พี่ดีใจกับเจ้าจากใจจริง เขตชางอู๋อยู่ไกลถึงภาคใต้ ข้าเคยได้ยินคนพูดกันว่าที่นั่นอบอุ่นตลอดปี ฤดูหนาวยังแทบไม่มีหิมะ วันหน้าถ้าว่าง พี่จะพาเจ้าไปดู อย่างไรก็เป็นเขตศักดินาของเจ้า จะไม่รู้เลยว่าหน้าตาเป็นแบบไหนคงไม่ได้”
เซียวอวิ๋นชวนประคองราชโองการไว้ นิ้วหัวแม่มือกดขอบผ้าไหมแน่นอยู่นาน ไม่ยอมขยับไปไหน
จนถึงตอนนี้เขายังตั้งสติไม่ทัน
เสด็จลุงผู้ไม่เคยเห็นหน้าค่าตากลับแต่งตั้งให้เขาเป็นจวิ้นอ๋อง ตอนแรกเขาคิดว่าในวังคงพระราชทานแค่เงินทองก็มากพอแล้ว เพราะเขาเพิ่งกลับมารับฐานะเดิมได้ไม่นาน ทั้งไม่เคยออกรบ และไม่เคยทำงานรับใช้ราชสำนักเลย
เซียวจื้อหย่วนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยกกาสุรารินให้ตัวเองครึ่งจอก