กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 13 อวิ๋นเจาจวิ้นจู่
“จริงสิ หาตัวกลับมาได้แล้ว”
เสียนไท่เฟยใช้ผ้าเช็ดหน้าซับน้ำตาตรงหางตา พอนางเห็นมือของเซียวอวิ๋นซียังคงสั่นอยู่ ก็ยื่นมือไปจับมือนางไว้
“เสด็จพ่อของเจ้าเขียนบอกในจดหมายว่า เด็กคนนั้นรู้ความจนน่าปวดใจ ผ่านความลำบากมาตั้งมากมาย พอกลับถึงจวนก็ไม่งอแงไม่โวยวาย สิ่งที่ห่วงในใจยังคงเป็นพวกทหารและชาวบ้านที่ภาคเหนือ”
นิ้วหัวแม่มือลูบคำว่าอวิ๋นชวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เซียวอวิ๋นซีเผลอขยำขอบจดหมายจนยับโดยไม่รู้ตัว แทบอยากจะออกเดินทางกลับภาคเหนือเสียเดี๋ยวนี้
“ข้าจะกลับไป ท่านย่า ข้าอยากกลับภาคเหนือ ข้าอยากไปหาน้องชาย!”
“เหลวไหล”
ไทเฮาทำหน้าดึงตึง แต่น้ำเสียงกลับไม่ได้หนักหนาอะไร
“ตอนนี้เจ้าออกเรือนแล้ว ทั้งยังมีฐานะเป็นจวิ้นจู่ จะออกจากเมืองหลวง นึกจะไปก็ไปได้อย่างนั้นหรือ ต่อให้ตระกูลลู่ไม่ขัด ทางสำนักทะเบียนราชสกุลก็ต้องแจ้งเรื่องล่วงหน้าอยู่ดี”
พอพูดถึงตรงนี้ ไทเฮาก็หันไปมองนอกหน้าต่างแวบหนึ่ง