ตอนที่ 12 วางแผน

ตอนที่ 12 วางแผน

พอเลยเที่ยง ลมบนเนินรกร้างก็ยิ่งพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ

เซียวอวิ๋นชวนยืนอยู่บนหินสีเทาอมเขียวตรงกลางเนิน สวมเสื้อคลุมขนจิ้งจอกสีดำ ขอบเสื้อคลุมทอลายด้วยดิ้นทองที่มองเห็นจาง ๆ ใต้เสื้อคลุมไม่ได้สวมชุดผ้าไหมหรูหราอย่างคุณชายจวนอ๋อง มีเพียงชุดแขนรัดที่ทำงานได้คล่องตัว ข้างเอวยังแขวนถุงหนังเก่าสำหรับใส่น้ำไว้ด้วย

มองจากไกล ๆ เขายืนตัวตรง ดูคล้ายแม่ทัพหนุ่มที่กำลังเดินตรวจค่ายอยู่ไม่น้อย

แต่เซียวอวิ๋นชวนรู้ดี คนที่รบเก่งคือพี่ใหญ่ คนที่สร้างความดีความชอบในสนามรบก็คือพี่ใหญ่ ส่วนสิ่งที่เขาทำเป็น พูดออกมาก็ไม่ได้ฟังดูน่าเกรงขามอะไร มีแค่พรวนดิน เพาะกล้า หมักปุ๋ย แล้วก็คอยดูแลพืชผลให้เหมาะกับฤดูกาล

เขาทำไร่ทำนาเป็น

แค่นี้ก็พอแล้ว

ด้านล่างก้อนหิน คนงานประจำที่ดินแปดคนกำลังเก็บเศษหินรอบโรงเรือนอุ่น เสียมกระทบดินที่แข็งเพราะความหนาวดังทึบ ๆ เป็นระยะ บางครั้งขุดเจอก้อนหินที่ฝังอยู่ในดิน ก็ต้องเปลี่ยนมาใช้อีเต้อค่อย ๆ งัดออก

แนวโรงเรือนอุ่นที่กว้างยาวด้านละสองจั้งขีดไว้เรียบร้อยแล้ว คูระบายน้ำรอบนอกก็ขุดเป็นร่องตื้น ๆ ไว้รอบหนึ่ง ผู้เฒ่าจางนั่งยองอยู่ข้างคู ใช้ไม้เทียบความลึก ส่วนชาวนาชราอีกสองคนอยู่ข้างแปลงยกแปลง คอยสอนคนงานประจำที่ดินให้ทุบก้อนดินที่ขุดขึ้นมาให้แตก

เซียวอวิ๋นชวนเงยหน้ามองท้องฟ้า ก่อนจะกวักมือไปทางตะวันออก