กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 8 เขาไม่ใช่คนดีพ่อพระ
“ชิงเกอ เจ้าคิดผิดไปแล้วล่ะ”
ไทเฮาหลานชิงอวิ้นพูดแทรกขึ้นมา พลางเลื่อนจอกชาไปไว้ข้างๆ
“เด็กในบ้านเราเอง ถ้าพวกเราไม่เอ็นดู แล้วจะไปหวังให้ใครมาเอ็นดู จื้อหย่วนนิสัยเป็นยังไง ข้ากับเจ้าก็รู้ดีอยู่แก่ใจ ถ้าเขาคิดจะแย่งตำแหน่งนั้นจริง ยี่สิบปีก่อนคงไม่จากไปหรอก แล้วก็คงไม่อยู่เฝ้าภาคเหนือมาจนถึงทุกวันนี้ด้วย”
พอพูดถึงตรงนี้ นางก็ชะงักไปนิด แล้วเคาะปลายนิ้วลงบนขอบโต๊ะเบาๆ
“สิ่งที่เขาต้องการ ก็แค่ให้ครอบครัวอยู่เย็นเป็นสุขกันทุกคน อวิ๋นชวนพลัดพรากไปตั้งสิบหกปี กว่าจะหาตัวเจอก็ไม่ใช่เรื่องง่าย หากราชสำนักไม่แสดงน้ำใจอะไรเลย ทหารหลายแสนนายในภาคเหนือเห็นเข้า ในใจพวกเขาจะคิดยังไงกัน”
ฮองเฮาก็ช่วยพูดเกลี้ยกล่อมอยู่ข้างๆ
“ไท่เฟยเพคะ ฝ่าบาททรงแต่งตั้งให้อวิ๋นชวนเป็นจวิ้นอ๋อง ก็เพื่อจะหนุนหลังเด็กคนนั้น วันหน้าไม่ว่าจะอยู่ภาคเหนือต่อ หรือจะเข้าเมืองหลวงมาเที่ยวหา ก็ไม่มีใครกล้ารังแกเขาได้ตามใจชอบเพคะ”
พอพูดถึงตรงนี้ ฮองเฮาก็หัวเราะออกมาก่อน