ตอนที่ 7 สถาปนาหย่งหนิงจวิ้นอ๋อง!

ตอนที่ 7 สถาปนาหย่งหนิงจวิ้นอ๋อง!

“ชวนเอ๋อร์ถึงจะสิบหกแล้ว แต่ข้อมือยังเล็กจนน่าใจหาย มือเดียวก็กำรอบได้ ทุกครั้งที่กระหม่อมเห็น ใจเหมือนถูกมีดกรีด…”

เซียวจื้อหย่วนบรรจงเขียนเรื่องที่เซียวอวิ๋นชวนพบเจอมาหลายปีนี้ลงในจดหมาย

ที่อยู่ก็เป็นโรงฟืนที่ลมรั่วทุกด้าน ข้าวกินก็เป็นข้าวเย็นที่คนอื่นกินเหลือ บางครั้งข้าวเย็นสักคำก็ยังไม่ได้กิน หน้าหนาวไม่มีถ่านไฟ ต้องเอาฟางแห้งมากองไว้ข้างตัวกันหนาว กว่าจะฝืนทนมาได้ถึงสิบหกปี ร่างกายก็ยังทรุดโทรมอ่อนแอหนัก ใบหน้าก็แทบไม่มีสีเลือด

กระดาษจดหมายแค่ไม่กี่แผ่นสั้น ๆ แต่เขียนจนเซียวจื้อหย่วนอึดอัดแน่นอยู่ในอก

เขารู้จักพี่ชายผู้เป็นจักรพรรดิคนนี้ดี

เซียวรุ่ยเฉินเป็นคนให้ความสำคัญกับความผูกพัน เรื่องเก่าที่สายลับของศัตรูแอบเข้ามาในจวนอ๋องแล้ววางเพลิง ลูกชายตัวน้อยหายไปในความวุ่นวาย ก็ยังกดหนักอยู่ในใจเขามาตลอด ขอแค่ให้เขารู้ว่าชวนเอ๋อร์เคยลำบากแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางนิ่งดูดายแน่

เขียนจดหมายถึงจักรพรรดิเสร็จ เซียวจื้อหย่วนไม่ได้วางพู่กัน ยังหยิบกระดาษจดหมายมาอีกสองแผ่น

ฉบับหนึ่งส่งให้เสียนไท่เฟยหลินชิงเกอที่อยู่ไกลถึงเซิ่งจิง อีกฉบับส่งไปจวนตระกูลลู่ ให้เซียวอวิ๋นซีลูกสาวที่แต่งงานออกเรือนไปแล้ว