กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 6 ปรับทุกข์!
ลมภาคเหนือพอเข้าค่ำก็เริ่มพัดคลั่ง หอบละอองหิมะกวาดผ่านทุ่งกว้าง ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับฝูงสัตว์ร้ายกำลังคำรามอยู่ไกลๆ
แต่ข้างในจวนเจิ้นเป่ยอ๋องกลับอบอุ่นอย่างยิ่ง
หลังจากเดินออกมาจากเรือนชีเสีย ฟู่จื่อจินยังคงกุมมือเซียวอวิ๋นชวนไว้แน่น พานำทางไปส่งเขาที่เรือนกุยอวิ๋นทางทิศตะวันออกของจวนด้วยตัวเอง
เรือนแห่งนี้เก็บรักษาไว้ตั้งแต่เมื่อหลายปีก่อนแล้ว
หลังจากลูกชายคนเล็กหายตัวไป ฟู่จื่อจินไม่เคยยอมให้ใครเอาไปใช้ทำอย่างอื่น ในเรือนจะมีคนมาปัดกวาดทำความสะอาดทุกสองสามวัน มุมระเบียงทางเดินก็ซ่อมแซมให้กันลม กระดาษหน้าต่างก็ติดหนากว่าที่อื่นชั้นหนึ่งเสมอ ยิ่งต้นเหมยแดงสองสามกระถางในลานเรือนนั้น นางก็เป็นคนเลือกสายพันธุ์มากับมือเมื่อหลายปีก่อน
พอได้รับข่าวว่าหาตัวเซียวอวิ๋นชวนเจอแล้ว ผู้ดูแลจวนก็รีบเดินทางล่วงหน้ากลับมาเมืองเจิ้นเป่ยก่อน เพื่อปัดกวาดจัดแจงเรือนที่ทิ้งว่างมาหลายปีแห่งนี้ใหม่อีกรอบ
“ชวนเอ๋อร์ รีบเข้าไปข้างในเถอะ อย่าไปยืนขวางทางลมเลย”
ฟู่จื่อจินไม่ปล่อยมือเลยตลอดทาง ราวกับว่าถ้าเผลอปล่อยเมื่อไร ลูกชายที่เพิ่งหาเจอนี้จะหายตัวไปอีกครั้ง