กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย บิสกิตกรอบ
ตอนที่ 2 ยอมรับกันและกัน
เซียวอวิ๋นชวนไม่รีบซักถาม
เซียวจื้อหย่วนเองก็ไม่ปล่อยให้เขาเดาต่อ เล่าเรื่องไฟไหม้จวนอ๋องเมื่อสิบหกปีก่อน ลูกชายวัยเยาว์หายไปในความวุ่นวาย และเบาะแสที่สืบได้ตลอดหลายปีมานี้ให้ฟังสั้น ๆ รอบหนึ่ง
เส้นทางที่นายพรานเซียวผ่านไปในปีนั้น กับวันเวลาที่เก็บเด็กมาได้ ตรงกับข่าวที่สายข่าวลับส่งกลับมาทั้งหมด บวกกับใบหน้าของเซียวอวิ๋นชวนที่เหมือนติ้งกั๋วกงผู้เฒ่าแทบจะถอดออกมา พวกเขาจึงไม่มีทางจำผิดได้แล้ว
พูดจนถึงที่สุด เซียวจื้อหย่วนมองเขาแล้วเอ่ยทีละคำ “ข้าคือเซียวจื้อหย่วน เป็นเจิ้นเป่ยอ๋อง และเป็นพ่อของเจ้า นางชื่อฟู่จื่อจิน เป็นแม่ของเจ้า”
ในห้องเงียบไปครู่หนึ่ง
“ลูกเอ๋ย มาทางนี้”
เซียวจื้อหย่วนนั่งอยู่ข้างโต๊ะ น้ำเสียงยังหนักแน่นเหมือนเดิม แต่มือที่วางบนตักกำแน่นเป็นกำปั้น
เซียวอวิ๋นชวนยืนอยู่ครู่หนึ่ง จึงเดินไปหยุดตรงหน้าเขา
เซียวจื้อหย่วนเงยหน้ามอง “เจ้าไม่กลัวพวกเราหรือ”