บทที่ 295

บทที่ 295

ในโลกแห่งความคิดคำนึง เขา สามารถใช้ความสามารถได้อย่างไม่ต้องเกรงกลัวสิ่งใด เพราะเขาได้มองทะลุปรุโปร่งถึงแก่นแท้ของโลกใบนี้ไปแล้ว แต่ตอนนี้เขาอยู่ในโลกที่ยังไม่เป็นที่รู้จัก การกระทำจึงย่อมต้องมีการยับยั้งชั่งใจอยู่บ้าง

หลังจากนั้น ทั้งสามคนทำได้เพียงเดินไปตามช่องทางที่เดินทางมาเมื่อครู่ และใช้เวลาไม่นานก็กลับมาถึงหน้าปากถ้ำอีกครั้ง

ปากถ้ำก็ยังคงเป็นปากถ้ำเดิม คนก็ยังคงเป็นสามคนเดิม

ทว่าการเดินทางไปกลับรอบนี้กลับถ่วงเวลาไปไม่น้อย จนกระทั่งเปิดโอกาสให้พวกศัตรูมีเวลาตั้งตัว

การหายตัวไปของหลินฉา ย่อมไม่ใช่เรื่องที่จะไม่มีผลกระทบใด ๆ อย่างแน่นอน

การหายตัวไปของเขาเปรียบเสมือนก้อนหินที่ถูกโยนลงไปในผืนน้ำ สร้างระลอกคลื่นกระเพื่อมเป็นระลอกออกมาทันที

แม้ว่าสิ่งมีชีวิตในที่นี้จะไม่รู้ว่าเหตุใดหลินฉาถึงหายตัวไป และก่อนหน้านี้เขาเผชิญกับอะไรมาบ้าง

แต่สิ่งนี้ก็ไม่ได้ขัดขวางการยืนยันว่ามีศัตรูแอบซ่อนอยู่

ดังนั้น หลังจากที่จางเซินและพวกเดินออกมา จึงต้องเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตเจ็ดตัวที่มีลักษณะคล้ายคลึงกับหลินฉาโดยตรง