บทที่ 296

บทที่ 296

ตั้งแต่การต่อสู้เริ่มต้นจนกระทั่งสิ้นสุด ใช้เวลาเพียงสิบหกนาทีเท่านั้น

บนพื้นดิน พืชพรรณและสัตว์นานาชนิดต่างแหลกเหลวกลายเป็นเนื้อเลือดปะปนกันจนแทบแยกไม่ออกว่าสิ่งไหนเป็นสิ่งไหน

จางเซินไม่ได้ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย กลับกันเขากลับจ้องเขม็งไปยังทิศทางหนึ่งแล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "มาแล้ว!"

"อะไรนะ?"

หลินเสี่ยวไป๋เพิ่งจะผ่อนคลายลง เมื่อได้ยินคำพูดของจางเซินก็อดไม่ได้ที่จะชะงักไป วินาทีต่อมาเขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ซ่านออกมาจากส่วนลึกของผืนป่า ราวกับเป็นหลุมดำขนาดยักษ์ ทำเอาเขาร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ ทั่วทั้งร่างสั่นเทาอย่างละเอียดและรุนแรง

ตึง!

พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างกะทันหัน สิ่งมีชีวิตขนาดจิ๋วจนมองแทบไม่เห็นนับไม่ถ้วนต่างพากันวิ่งหนีตาย

กระแสลมพัดโชยผ่านไป จางเซินหรี่ตาลงเล็กน้อยปล่อยให้ใบไม้ปลิวผ่านข้างแก้ม สายตาจับจ้องไปยังเบื้องหน้า

ร่างของยักษ์ร่างจิ๋วสูงเกือบสามเมตรแหวกพุ่มไม้โผล่ปรากฏขึ้นในสายตาของทั้งสามคน