บทที่ 165

บทที่ 165

เชษะรู้สึกเศร้าโศกในใจยิ่งนัก เขาไม่ได้มีความต้องการที่จะสังหารสิ่งมีชีวิตเหล่านี้เลย

แต่ในขณะเดียวกัน สติสัมปชัญญะของเขาก็เตือนเขาว่า ต่อให้เขาไม่ทำเช่นนี้ จุดจบของสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ก็คงหนีไม่พ้นชะตากรรมเดียวกันอยู่ดี

"เจ้าหนอนน้อย เจ้าไม่คิดว่าสิ่งที่ตัวเองทำมันมากเกินไปหน่อยหรือ"

ขณะที่เชษะเตรียมจะไปทำลายเสาค้ำยันต้นอื่น ๆ หมาป่าเขี้ยวก็ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า แรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาตรึงร่างของเชษะเอาไว้ในทันที

ต่างจากการใช้พลังมังกรข่มขวัญเชษะของหลางเสอ หมาป่าเขี้ยวใช้พลังฝีมือที่แท้จริงของตนเองตรึงเชษะไว้กับที่อย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด

ทว่าวิธีนี้ของเขาไม่สามารถคงอยู่ได้นาน ชั่วพริบตาเดียวเชษะก็ตั้งสติได้ ใช้เจตจำนงของตนเองต่อต้านแรงกดดันที่แผ่ซ่านออกมาจากหมาป่าเขี้ยว พร้อมกับฉวยโอกาสขดตัวเข้าหากัน

"พ่อมดน้อยนอยู่ที่ไหน" หมาป่าเขี้ยวไม่ได้สนใจเชษะเลยแม้แต่น้อย เอ่ยปากซักถามขึ้นมาตรง ๆ

รูม่านตาของเชษะหดเกร็งวูบ หัวนับพันอ้าปากพ่นพิษร้ายกาจออกมาพร้อมกัน

"ที่แท้เจ้ารู้จักพ่อมดน้อยคนนั้นจริง ๆ ด้วย!"