บทที่ 164

บทที่ 164

เหตุใดหลางเสอจึงหวาดกลัว นั่นเป็นเพราะจางเซินคือพ่อมดวิญญาณ

ตอนแรกเธอพบว่าตัวเองถูกปิดผนึกความสามารถในการเคลื่อนไหวแต่ก็ไม่ได้หวาดกลัว เนื่องจากวิชาปิดผนึกพลังชีวิตอันที่จริงแล้วเป็นวิชาผนึกที่จอมเวทธาตุไฟนิยมใช้กันทั่วไป

แม้ว่าวิชาปิดผนึกพลังชีวิตจะฟังดูคล้ายเล่ห์กลของพ่อมดลึกลับมากกว่า แต่มันก็เป็นเล่ห์กลของจอมเวทธาตุอย่างแท้จริง อีกทั้งยังอยู่ในขอบเขตของธาตุไฟอีกด้วย

หลักการของเวทมนตร์นี้เรียบง่ายมาก ร่างกายมนุษย์ย่อมต้องมีพลังงานไหลเวียนอยู่ภายในถึงจะเคลื่อนไหวได้ ขอเพียงแค่ปิดผนึกการไหลเวียนของพลังงานเหล่านี้ก็จะสามารถระงับการเคลื่อนไหวของศัตรูได้ นี่จึงเป็นวิธีที่จอมเวทสายธาตุไฟนิยมใช้กันเป็นประจำ

แม้ว่าจางเซินจะไม่ใช่จอมเวทธาตุ แต่ตราบใดที่ให้เวลาและวัตถุดิบแก่เขา เขาก็สามารถจัดวางกับดักวิชาปิดผนึกพลังชีวิตเพื่อกักขังศัตรูไว้ในขอบเขตที่กำหนดได้เช่นกัน

ทว่าสิ่งที่หลางเสอหวาดกลัวหาใช่วิชาปิดผนึกพลังชีวิตไม่ แต่เป็นเล่ห์กลพ่อมดวิญญาณของจางเซินต่างหาก

พูดตามตรง ชื่อเสียงของพ่อมดวิญญาณก็แทบจะไม่ต่างจากนักพรตบำเพ็ญสายมารในระบบบำเพ็ญสัจธรรม จัดอยู่ในประเภทที่ใครต่อใครก็ต่างพากันรุมสาปแช่ง

เมื่อเอ่ยถึงผู้บำเพ็ญทั้งสองประเภทนี้ ความคิดแรกของผู้คนย่อมต้องคิดถึงเล่ห์เหลี่ยมอันชั่วร้ายอย่างแน่นอน