บทที่ 159

บทที่ 159

"กรงเล็บหมาป่า กระดูกหมาป่า และกระทั่งส่วนปากของหมาป่าต่างก็ขาดการติดต่อ ศัตรูลงมือแล้ว เจ้าไปหาเขาซะ" กัปตันหัวหมาป่ามองภาพในจอพรางพ่นควันบุหรี่ออกมา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

หลางยาชี้ไปยังพระพรหมที่ถูกพันธนาการอยู่ พร้อมกับเอ่ยถามว่า "แล้วเขาเล่าจะทำอย่างไร"

"เดี๋ยวฉันส่งคนมาคุมตัวไว้เอง รีบออกเดินทางได้แล้ว" กัปตันหัวหมาป่าตอบกลับในทันที

หลางยาพยักหน้ารับแล้วเอ่ยว่า "ถ้าอย่างนั้นก็ได้ ผมจะไปหาเจ้าพ่อมดน้อยนั่นเล่นสนุกสักหน่อย"

เขาลุกขึ้นยืนแล้วบิดขี้เกียจ จากนั้นหยิบดาบสีดำเล่มใหญ่ที่ฝังหัวกะโหลกไว้จนเต็มออกมาจากข้อมือ ก่อนจะพุ่งทะยานจากวิหารไปในทันที

อีกด้านหนึ่ง จางเซินคลุ้มคลั่งอย่างถึงที่สุดแล้ว

ศพแล้วศพเล่าของอสุราถูกเขาเก็บเข้าไปในตู้นิรภัยมิติซ้อน ส่วนดวงวิญญาณยิ่งเก็บเกี่ยวได้นับไม่ถ้วน มากพอที่จะหนุนเสริมให้เขาสามารถใช้คาถาต้องห้ามบางอย่างได้แล้ว

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมพ่อมดวิญญาณถึงชื่นชอบสงคราม และชอบก่อเหตุสังหารหมู่โดยไม่มีเหตุผลอยู่เรื่อย ที่แท้เป็นเพราะผลประโยชน์ที่เก็บเกี่ยวได้มันมหาศาลเกินไปนี่เอง

ผลประโยชน์ที่อุดมสมบูรณ์ขนาดนี้ ไม่ว่าใครมาเจอก็ต้องเป็นเช่นนี้เหมือนกันทั้งนั้น