บทที่ 148

บทที่ 148

อุบัติเหตุครั้งนี้เกิดขึ้นกะทันหันเกินไป

จางเซินไม่ได้สวมเกราะวิวัฒน์ไร้ขีดจำกัด พริบตาเดียวก็ร่วงกระแทกพื้นเข้าอย่างจัง ทำเอาเจ้าตัวอดสูดปากสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ไม่ได้

กระดูกเชิงกรานของเขาต้องร้าวเป็นแน่ ในเสี้ยววินาทีที่ลงถึงพื้น เขารู้สึกเหมือนก้นกระแทกเข้ากับก้อนหิน ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในชั่วพริบตานั้นเกือบจะเทียบได้กับผู้หญิงตั้งท้องคลอดลูกเลยทีเดียว

แต่ความเจ็บปวดมาเร็วก็ไปเร็วเช่นกัน

เนื่องจากดื่มน้ำอมฤตไร้ดับ บาดแผลบนร่างของจางเซินจึงหายเป็นปกติในพริบตา เขานั่งยันกายลุกขึ้นช้า ๆ มองดูรูปสลักน้ำแข็งที่ตกลงมาไม่ไกลนัก แล้วอดสบถด่าความซวยออกมาเบา ๆ ไม่ได้

รูปสลักน้ำแข็งก้อนนี้ชนเข้ากับโขดหินพอดี ตอนที่กลิ้งตกลงบนพื้นก็แตกออกเป็นสองซีก นกอินทรีตัวมหึมาที่อยู่ภายในรูปสลักน้ำแข็งเห็นได้ชัดว่าตายสนิทไม่มีทางฟื้นคืน

จางเซินพักผ่อนอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้ลุกขึ้นยืน

เขาหยิบประตูหวนคืนออกมาตรง ๆ นำกุญแจไขเปิดประตูเดินทางกลับสู่ปราสาท แล้วกลับไปยังปราสาททันที

อันที่จริง ความผิดพลาดครั้งนี้อันตรายมาก