บทที่ 147

บทที่ 147

วิธีการบำเพ็ญเพียรทุกรูปแบบต่างก็มีข้อดีและข้อเสียแตกต่างกันไป

แม้ว่าจางเซินจะสนใจเทคโนโลยีพันธุศาสตร์เป็นอย่างมาก แต่หากต้องการไปให้ถึงระดับที่สามารถเลือกใช้เทคโนโลยีพันธุศาสตร์ได้ การสะสมทางเทคโนโลยีในช่วงแรกก็น่าจะต้องใช้เวลาอย่างน้อยหลายหมื่นปี

ระดับเทคโนโลยีของโลกเมื่อเทียบกับสหพันธ์ดวงดาวแล้ว ก็เปรียบเสมือนมนุษย์วานรกับมนุษย์ยุคปัจจุบัน ต่อให้ในมือของจางเซินจะมีข้อมูลเทคโนโลยีเหล่านี้อยู่แล้ว การจะสร้างเครื่องดัดแปลงพันธุศาสตร์ขึ้นมาก็ยังคงเป็นเรื่องเพ้อฝัน

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ไกลตัว เอาแค่เรื่องนาฬิกาที่อยู่บนมือของจางเซิน หากใช้เทคโนโลยีของโลก อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหลายพันปีจึงจะผลิตออกมาได้

แค่เพียงลำพังเรื่องวัตถุดิบอย่างเดียวก็มากพอที่จะทำให้บรรดานักวิทยาศาสตร์จำนวนนับไม่ถ้วนจนปัญญาแล้ว

ดังนั้นหนทางแห่งเทคโนโลยี จางเซินสามารถนำมาใช้เพื่อทำให้ประเทศชาติแข็งแกร่งได้ แต่กลับไม่สามารถนำมาใช้เพื่อทำให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้นได้ เว้นเสียแต่ว่าเขาจะยอมรอคอยเป็นเวลาหลายหมื่นปี

ส่วนหนทางของนักกลั่นลมปราณ แม้ว่าเขาจะเชี่ยวชาญวิธีการบำเพ็ญเพียรแล้ว แต่ปัญหาคือบนโลกไม่มีพลังวิญญาณเลยแม้แต่น้อย

แม้ว่าเขาจะสามารถใช้ประตูหลงทางเพื่อค้นหาดาวเคราะห์ที่มีพลังวิญญาณสักดวงมาบำเพ็ญเพียรได้ แต่การบำเพ็ญเพียรในรูปแบบที่ต้องพึ่งพาและจำกัดอยู่กับสิ่งแวดล้อมเช่นนี้ ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่มีทางเลือกเด็ดขาด