บทที่ 149

บทที่ 149

เวทมนตร์ทุกชนิดย่อมมีความเสี่ยงอยู่บ้าง

นี่ก็เปรียบเสมือนปืนทุกกระบอกที่มีความเสี่ยงเรื่องลำกล้องระเบิดเช่นกัน

สิ่งที่จางเซินทำได้คือลดความเสี่ยงนี้ให้น้อยที่สุด ต่อให้ครั้งนี้ล้มเหลว ความจริงเขาก็ไม่ได้มีความเสียหายอะไรมากมายนัก

หากเป็นพ่อมดทั่วไปเมื่อร่ายเวทมนตร์ล้มเหลว ส่วนใหญ่มักจะถูกพลังสะท้อนกลับ ร้ายแรงที่สุดคือวิญญาณแตกดับร่างไร้ลมหายใจ เบาหน่อยคือร่างเนื้อได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่จางเซินเคยดื่มน้ำอมฤตอมตะ ต่อให้ร่างกายถูกพลังสะท้อนกลับก็สามารถฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว โอกาสเสียชีวิตจึงน้อยมากเสียยิ่งกว่าน้อย

ส่วนผลข้างเคียงอย่างเช่นร่างกายอาจผิดรูปหลังความล้มเหลว เขามีจอกเทพอยู่ในมือจึงไม่ต้องกังวลเลยแม้แต่น้อย อย่างมากที่สุดเมื่อถึงเวลาก็แค่สะสมพลังเทพให้เพียงพอแล้วขอพรให้ฟื้นคืนสภาพก็พอ

พริบตาเดียวเวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง จางเซินลุกขึ้นตรวจสอบน้ำยาในเบ้าหลอม เมื่อยืนยันว่าน้ำยาเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้ว เขาก็นำดอกวิญญาณกลืนใส่ลงไปในหม้อ จากนั้นจึงคนอย่างระมัดระวัง

ชั่วพริบตาทั่วทั้งเบ้าหลอมก็แผ่กลิ่นอายประหลาดออกมา จางเซินเพียงแค่ได้กลิ่นนี้ก็รู้สึกมึนงงชั่วขณะ

นี่คือลักษณะพิเศษของดอกวิญญาณกลืน ซึ่งมีความสามารถในการดูดซับวิญญาณและพลังจิต