บทที่ 125

บทที่ 125

โลกใต้พิภพ

ซีหลัวหนีย่าเค่อเซี่ยนั่งอยู่บนบัลลังก์ที่สร้างด้วยทองคำและอัญมณีของตนเอง มือข้างหนึ่งเท้าคาง หว่างคิ้วมีความกังวลที่สลัดไม่หลุดอยู่

เหล่าเทพสวรรค์นับวันยิ่งทรงพลังขึ้นเรื่อย ๆ เหล่าอสุราไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเหล่าเทพสวรรค์อีกต่อไปแล้ว โดยเฉพาะการดับสูญของราหูและพัวหย่าจื้อ ยิ่งเป็นตัวเร่งให้เกิดอสุราที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานนับไม่ถ้วน

ตอนนี้ภายในหมู่เหล่าอสุราเกิดการหักหลังกันเองในเวลาไม่กี่นาที มีอสุราจำนวนไม่น้อยที่กำลังกำหมัดเตรียมพร้อม หมายตาบัลลังก์ราชาอสุราอยู่

"พัวหย่าจื้อเจ้าคนเฮงซวย โง่เง่าไร้สมอง บุ่มบ่ามสิ้นดี!" ซีหลัวหนีย่าเค่อเซี่ยพอคิดถึงความตายของพัวหย่าจื้อ ก็อดไม่ได้ที่จะด่าทอออกมาอย่างรุนแรง

เขากว่าจะเพียรพยายามขอหินอัคคีเทพมาจากบิดาแห่งสรรพชีวิตกัศยปะ จัดสรรให้พัวหย่าจื้อไปอยู่ใต้ภูเขาไฟเพื่อใช้ลาวาจากภูเขาไฟบำเพ็ญเพียรอย่างยากลำบาก หวังว่าพัวหย่าจื้อจะสามารถบรรลุพลังวิเศษที่แข็งแกร่ง และกลายเป็นแขนขาช่วยให้เขาโจมตีกลับเหล่าเทพสวรรค์ได้ในอนาคต