บทที่ 124

บทที่ 124

อันที่จริงสิ่งที่จางเซินสามารถสอนได้นั้นมีอยู่ไม่มากนัก

หลู่ไน่หลัวและเชษะต่างก็เป็นคนฉลาด ความสามารถในการเรียนรู้ด้วยตนเองนั้นแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง

หลังจากที่จางเซินสอนภาษาจีนให้พวกเขาทั้งสองแล้ว พวกเขาก็เริ่มศึกษาด้วยตนเองอย่างรวดเร็ว ซึมซับความรู้ทางวัฒนธรรมหลากหลายรูปแบบอย่างรวดเร็ว ความคิดของพวกเขาก็เริ่มค่อยๆ ทิ้งระยะห่างจากสิ่งมีชีวิตในโลกเทพปกรณัมอินเดียออกไปเรื่อยๆ

พวกเขามีความสนใจในวัฒนธรรมอินเดียเป็นอย่างมาก น่าเสียดายที่นี่ไม่ใช่ประเทศอินเดีย ความรู้ที่พวกเขาได้รับจึงมีอยู่อย่างจำกัดเป็นอย่างมาก แต่ด้วยสติปัญญาของพวกเขา ก็เพียงพอที่จะสร้างเคล็ดวิชาและทักษะของตนเองขึ้นมาได้แล้ว

หลู่ไน่หลัวพยายามอย่างหนักหน่วง

เขาจดจำคำพูดของจางเซินเอาไว้ในใจ ต้องการหลีกเลี่ยงไม่ให้โศกนาฏกรรมบนร่างของตนเองเกิดขึ้นจริงๆ ดังนั้นตัวเขาที่มีนิสัยรักอิสระและชอบทำกิจกรรมเคลื่อนไหวจึงยอมอยู่อย่างสงบเสงี่ยมภายในปราสาทเพื่อฝึกตน ค่อยๆ พัฒนาแกแท้ของตนเองขึ้นมา

เช่นเดียวกับที่พระอินทร์สามารถสร้างพลังวิญญาณที่มีคุณสมบัติสายฟ้าแฝงอยู่ได้ เขาก็สามารถสร้างพลังวิญญาณที่มีคุณสมบัติการทำลายล้างแฝงอยู่ได้เช่นกัน

เคล็ดวิชาที่ถูกสร้างขึ้นในโลกเทพปกรณัมอินเดีย อันที่จริงมีความแตกต่างจากเคล็ดวิชาที่พวกเรารู้จักอยู่ไม่น้อยเลย