บทที่ 112

บทที่ 112

ซีหลัวหนีย่าเค่อเซี่ยมองพัวหย่าจื้อด้วยแววตาดำมืดไร้ความรู้สึก เอ่ยถามขึ้นว่า "แล้วเจ้ามีวิธีที่ดีกว่านั้นหรือ"

"ข้า... พวกเราสามารถข่มขู่พระอินทร์ได้ ถ้าไม่ยอมปล่อยเรา พวกเราก็จะฆ่าจางเซินเสีย" พัวหย่าจื้อสะดุดไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มองซีหลัวหนีย่าเค่อเซี่ยด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยมแล้วเอ่ยขึ้น

แววตาของซีหลัวหนีย่าเค่อเซี่ยราวกับบ่อน้ำโบราณไร้ระลอกคลื่น เขามองพัวหย่าจื้อเงียบ ๆ โดยไม่มีทั้งรอยเยาะเย้ยหรือคำเสียดสี ทว่าเหงื่อบนตัวของพัวหย่าจื้อกลับผุดพรายออกมามากขึ้นเรื่อย ๆ เขารู้ดีว่าความคิดของตนเองไม่มีทางเป็นจริงได้เลย

"ได้โปรด ช่วยข้าด้วยเถอะ ข้าเต็มใจที่จะเป็นหูเป็นตาให้ท่าน เต็มใจที่จะเป็นมือเป็นเท้าให้ท่าน ได้โปรดช่วยข้าด้วย!" พัวหย่าจื้อพังทลายลงหมอบกราบอยู่แทบเท้าของซีหลัวหนีย่าเค่อเซี่ย พร้อมกับจูบเท้าของซีหลัวหนีย่าเค่อเซี่ยและเอ่ยอ้อนวอน

ซีหลัวหนีย่าเค่อเซี่ยถูกความจริงใจของพัวหย่าจื้อสั่นคลอน พัวหย่าจื้อกล่าวได้ว่าเป็นเทพสงครามแห่งเผ่าอสุรา ความกล้าหาญชาญชัยของเขานั้นฝังรากลึกอยู่ในใจของเหล่ามวลอสุรามาเนิ่นนานแล้ว

หากสามารถสยบพัวหย่าจื้อได้ อำนาจวาสนาของซีหลัวหนีย่าเค่อเซี่ยท่ามกลางหมู่อสุราจะไม่มีใครเทียบเทียมได้อีก