บทที่ 101

บทที่ 101

"พระอินทร์ไม่ใช่เทพร่ำรุ่นที่สามหรอกหรือ? ปู่คือพระพรหม พ่อคือมหาฤาษี ไฉนถึงได้ยากจนข้นแค้นได้เล่า!" จางเซินฟังแล้วอดสงสัยไม่ได้

ศาสตราจารย์ซูยิ้มขื่นแล้วกล่าวว่า "ฝ่าบาท ปัญหาคือลูกๆ ของกัศยปะมีจำนวนมากเกินไป พระอินทร์ก็เป็นเพียงหนึ่งในนั้น หากมีลูกแต่ละคนแล้วต้องแบ่งทรัพย์สินออกไปล่ะก็ กัศยปะคงยากจนจนตัวตายไปนานแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"ช่างเถอะ พวกเราถกเถียงกันอยู่ที่นี่ก็ไม่มีคำตอบ ฟังหูไว้หูสู้ไปเห็นกับตาด้วยตัวเองไม่ดีกว่าหรือ" จางเซินมองเห็นทางเข้าสู่เทวโลกของเขาพระเมรุแล้ว จึงเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้ม

เขากระทืบเท้าเร่งความเร็วพุ่งทะยานเข้าสู่เทวโลกในพริบตา จากนั้นก็ต้องตกตะลึงจนหลงใหลไปกับภาพอันงดงามของเทวโลก เมฆมงคลไร้ขอบเขตพลุ่งพล่านราวกับคลื่นทะเล ในระยะที่ไกลออกไปมีทวีปขนาดใหญ่อยู่แห่งหนึ่ง หญ้าเขียวขจีอุดมสมบูรณ์ มีนกเทพ นกกระเรียน และสัตว์ปีกเซียนอื่นๆ เคลื่อนไหวทำกิจกรรมอยู่ท่ามกลางธรรมชาติ

"สมกับเป็นเทวโลกจริงๆ แม้แต่อากาศก็ยังดีกว่ามนุษยโลกตั้งเยอะ" เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากชม

จากนั้นเขาก็พุ่งบินมุ่งหน้าไปยังทวีปนั้น ทันทีที่เท้าแตะพื้นก็พลันได้ยินเสียงตีเหล็กดังติ๊งตั๊งแว่วมาจากป่าทึบเบื้องไกล