บทที่ 82

บทที่ 82

"ไป!"

จางเซินคำรามลั่นด้วยความโกรธ สองมือคว้าตัวผู้วิปริตที่อยู่ด้านข้างแล้วเหวี่ยงออกไปราวกับลูกปืนใหญ่พุ่งตรงไปยังผู้วิปริตที่มีประกายไฟฟ้าที่ปลายนิ้ว

เขาไม่มีเวลามามัวโศกเศร้า สิ่งเดียวที่ทำได้ในตอนนี้คือการต่อสู้ต่อไปและฆ่าศัตรูให้มากขึ้น

ผู้วิปริตตนนั้นหลบหลีกมนุษย์ปืนใหญ่ที่จางเซินโยนมา ร่างกายถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว ส่วนช่วงล่างของมันได้รับบาดเจ็บไม่น้อย หากถูกจางเซินประชิดตัวจะต้องตายอย่างไร้ข้อกังขาแน่

แม้จางเซินจะอยากสังหารผู้วิปริตตนนั้นใจจะขาด แต่พอเพิ่งก้าวขาออกไป จู่ ๆ หนวดเส้นหนึ่งก็รัดข้อเท้าของเขาไว้ กระชากลากตัวเขาขึ้นไปบนอากาศทันที เมื่อเขาโค้งตัวลงแล้วใช้มือต่างดาบตัดหนวดจนขาดก่อนจะตกลงสู่พื้น ผู้วิปริตตนนั้นก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยเสียแล้ว สิ่งที่พุ่งเข้าใส่หน้าเขากลับเป็นพวกผู้วิปริตที่แยกเขี้ยว

สภาพแวดล้อมรอบด้านชุลมุนวุ่นวายเกินไป เขาจึงทำได้แค่ล้มเลิกความคิดที่จะตามหาผู้วิปริตตนนั้น คว้าตัวผู้วิปริตที่อยู่ตรงหน้ามาใช้เป็นโล่กำบังร่างกายเอาไว้ทันที พร้อมกับใช้เท้าเตะโจมตีรอบด้านอย่างไม่หยุดยั้ง เป้าหมายใดก็ตามที่โดนเขาเตะเข้าใส่ บาดแผลจะต้องกลายเป็นรูโบ๋ขนาดใหญ่