บทที่ 83

บทที่ 83

ในตอนที่ดาบน้ำเงินจู่โจมจางเซิน มีทหารกองพลที่หนึ่งจำนวนไม่น้อยที่มองเห็น

หวางเกาเฟิงไม่ได้โดดเด่นอะไรนักในกองพลที่หนึ่ง แต่เขากลับมีวิชาลับซัดมีดบินติดตัว อาศัยวิชาซัดมีดบินนี้เองทำให้เขาสามารถเอาชีวิตรอดมาจากมหาหายนะได้

เขาพบว่าความสนใจทั้งหมดของดาบน้ำเงินพุ่งเป้าไปที่ตัวเจ้าแคว้น จึงถอยร่นกลับไปอยู่ในการคุ้มกันของกองพลที่หนึ่งอย่างรวดเร็ว จากนั้นปักดาบยาวลงกับพื้น ชักมีดบินที่เหน็บอยู่ตรงเอวออกมาอย่างรวดเร็ว มือตวัดออกไปครั้งเดียวปรากฏประกายแสงสามสาย

เมื่อเข้าสู่สนามรบแล้ว ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นในวินาทีถัดไป

จางเซินหลบการโจมตีของดาบน้ำเงิน เงยหน้าขึ้นก็เห็นดาบน้ำเงินหงายหลังหลบมีดบินเล่มหนึ่ง แต่แล้วกลับถูกมีดบินอีกเล่มปักเข้าที่ขมับ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นก็ล้มลงไปนอนกองกับพื้นอย่างไม่ยินยอม

เขารีบมองตามวิถีของมีดบินไปทันที เห็นเพียงหวางเกาเฟิงยกโล่ขึ้นแล้วใช้มีดเคาะโล่อย่างสะใจด้วยความฮึกเหิม ทหารรอบด้านจำนวนมากต่างส่งเสียงโห่ร้องให้แก่หวางเกาเฟิง

"ทำได้สวย!"

เขาอดไม่ได้ที่จะยิ้ม พร้อมทั้งชูนิ้วโป้งให้หวางเกาเฟิง

ฝีมือของดาบน้ำเงินคนนี้แข็งแกร่งเป็นอย่างมาก ปัญหาคือในสมรภูมิที่วุ่นวายขนาดนั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่จะควบคุมสถานการณ์ทั่วทั้งสนามรบได้