บทที่ 36

บทที่ 36

อันที่จริงจางเซินก็ตระหนักได้แล้วว่าตัวเองจำเป็นต้องเปลี่ยนแปลง และต้องกลายเป็นผู้นำที่มีคุณสมบัติเหมาะสม

ไม่ว่าเขาจะมีทะเยอทะยานหรือไม่ แคว้นของเขาก็จะขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ อิทธิพลใต้สังกัดจะยิ่งใหญ่เกรียงไกรดั่งก้อนหิมะที่กลิ้งทับถมกันจนโตขึ้นเรื่อย ๆ การยึดครองเมืองหลานทงย่อมไม่ใช่จุดสิ้นสุด แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น

ตราบใดที่เป็นสถานที่ซึ่งมีผู้คนย่อมต้องมีขุมอำนาจ ที่ใดมีขุมอำนาจที่นั่นย่อมมีการแย่งชิง และการแย่งชิงย่อมต้องแลกมาด้วยหยาดเลือด สุดท้ายแล้วผู้ชนะย่อมเป็นเจ้าผู้ครองส่วนผู้แพ้ย่อมกลายเป็นโจร

จางเซินไม่ต้องการกลายเป็นผู้แพ้ ดังนั้นเขาจึงต้องก้าวขึ้นเป็นราชาให้ได้

ช่วงเวลาหลังจากนั้น นอกเหนือจากการออกกำลังกายตามปกติแล้ว จางเซินส่วนใหญ่หมดเวลาไปกับการอ่านหนังสือ เช่น กฎของผู้เหนือกว่า, ศาสตร์มืด, ตำราปกครองจักรพรรดิ, เลขาฯ สาวสุดแซ่บของท่านประธาน และจินผิงหมิง เขาหมกมุ่นอยู่กับการเรียนรู้อย่างถอนตัวไม่ขึ้น จนถึงขั้นที่สารอาหารในร่างกายเริ่มตามไม่ทันเลยทีเดียว

อันที่จริงหลังจากยึดครองเมืองหลานทงได้ เขาก็ว่างงานอย่างสิ้นเชิงและไม่มีเรื่องสำคัญอะไรให้ต้องคอยจัดการอีก

ปัจจุบันจำนวนผู้อยู่อาศัยบนเกาะน้ำเงินเหลืองยังน้อยเกินไป น้อยเสียจนกระทั่งโจวอี้ผิงผู้ทำหน้าที่ไกล่เกลี่ยยังต้องหันไปตกปลาเพื่อฆ่าเวลา