บทที่ 35

บทที่ 35

พลังแห่งปาฏิหาริย์?

จางเซินอดไม่ได้ที่จะชะงักไป จากนั้นเขาก็วางตราประทับลงโดยไม่รู้ตัว หน้าจอขนาดเล็กนี้ก็พลอยหายไปเช่นกัน

เขาพริบตาปริบ ๆ แล้วหยิบตราประทับขึ้นมาใหม่อีกครั้ง ปรากฏว่าตรงหน้าปรากฏหน้าจอขนาดเล็กกึ่งโปร่งใสขึ้นมาอีกรอบ พร้อมกับสอบถามว่าจะดูดซับพลังแห่งปาฏิหาริย์หรือไม่

ตราประทับนี้ดูคล้ายกับของโบราณ ด้านล่างแกะสลักตัวอักษรโบราณเอาไว้ ดูคล้ายกับพวกบัณฑิตซานเย่ทำนองนั้น

เขาไม่ได้รีบร้อนเลือกดูดซับพลังแห่งปาฏิหาริย์ แต่ต้องการสืบให้กระจ่างว่าเหตุใดตราประทับนี้จึงมีสิ่งที่เรียกว่าพลังแห่งปาฏิหาริย์อยู่

เริ่มสังเกตจากวัสดุ โครงสร้าง และแง่มุมอื่น ๆ ของตราประทับ เขากลับพบว่าตราประทับนี้ไม่มีจุดไหนพิเศษเลย เป็นเพียงตราประทับที่หล่อขึ้นจากทองคำแท่งหนึ่งเท่านั้น เดาว่าน่าจะเป็นสิ่งของของพวกเศรษฐีตีนเปล่าที่ชอบทำตัวเป็นผู้มีศิลปะในสมัยโบราณ ยังไงเสียเขาก็ไม่เคยได้ยินชื่อเสียงเรียงนามของ 'บัณฑิตซานเย่' นี้มาก่อนเลย

จากนั้นเขายังลองสัมผัสผลิตภัณฑ์ทองคำชิ้นอื่น ๆ ในตู้เซฟดูอีก แต่กลับไม่มีสักชิ้นเดียวที่ปรากฏหน้าจอขนาดเล็กขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าผลิตภัณฑ์ทองคำเหล่านี้ไม่ได้มีพลังแห่งปาฏิหาริย์อยู่จริง

นี่แสดงว่าพลังแห่งปาฏิหาริย์ไม่น่าจะเกี่ยวกับวัสดุ แต่เกิดจากสาเหตุพิเศษอื่น ๆ ต่างหาก