บทที่ 8

บทที่ 8

นอกเขตอาคม ผู้มีภูมิคุ้มกันหลายคนที่หน้าตาได้ไม่ถึงหกสิบแต้มคุกเข่าโขกหัวอยู่กับพื้น ร่ำไห้คร่ำครวญขอร้องให้ปล่อยเข้าไป เมื่อกองทัพผู้วิปริตเข้าใกล้ พวกเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นคำด่าทอสาปแช่งอันชั่วร้าย บ้างก็นั่งหมดแรงอยู่กับพื้นจนจิตใจพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง

อันที่จริงจางเซินเองก็จนปัญญาเหมือนกัน ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากช่วย แต่คนพวกนี้หน้าตาอัปลักษณ์เสียขนาดนั้น แล้วเขาจะทำยังไงได้เล่า

น่าเสียดายที่คุณสมบัติมหัศจรรย์ของมีดผ่าตัดคือการวางยาสลบไม่ใช่การศัลยกรรม ไม่อย่างนั้นอาจจะพอช่วยกู้สถานการณ์ไว้ได้บ้าง

ในท้ายที่สุด ผู้วิปริตตะกละก็หลั่งไหลเข้ามาดั่งกระแสน้ำและแยกชิ้นส่วนผู้มีภูมิคุ้มกันนอกเขตอาคมในพริบตา จากนั้นผู้วิปริตตะกละที่อยู่ด้านหน้าก็พบว่าไม่สามารถเข้ามาในเขตอาคมได้ จึงหันปากกระบอกปืนกลับมาจัดการกับผู้วิปริตตะกละที่อยู่ด้านหลังแทน ส่วนพวกที่อยู่ด้านหลังลึกเข้าไปอีกนึกว่าข้างหน้ามีอาหารอร่อย ๆ จึงพากันเบียดเสียดไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่ง สถานการณ์แปรเปลี่ยนเป็นการต่อสู้ตะลุมบอนอันไร้ซึ่งความระเบียบเรียบร้อยอีกครั้ง

"เข้ามาไม่ได้จริง ๆ ด้วย เยี่ยมไปเลย!" ชายวัยกลางคนคนหนึ่งเห็นฉากนี้เข้าก็ผ่อนลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

ชายสวมแว่นคนหนึ่งมองกระบี่บนพื้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น พอทำท่าจะเข้าไปใกล้ ลีน่าก็ยกธนูฟ้าคำรามเล็งใส่ทันที อีกฝ่ายรีบยกมือทั้งสองข้างขึ้นสูงด้วยความตกใจจนไม่กล้าขยับเขยื้อน