บทที่ 7

บทที่ 7

ว่ากันว่าทุกเส้นทางย่อมนำไปสู่กรุงโรม

แม้ถนนหนทางในเมืองสมัยนี้จะมีอยู่สี่แพร่งแปดทาง แต่ทางที่สามารถออกจากเมืองได้จริงๆ กลับมีอยู่แค่ไม่กี่สายเท่านั้น

หากลองคำนึงถึงสถานการณ์ของแต่ละเส้นทางในตอนนี้ ถนนหนทางที่พอจะเลือกได้จึงมีเหลืออยู่ไม่มาก

เส้นทางที่เข้าใกล้โรงเรียนคือเขตห้ามเข้าเด็ดขาด ทางที่ใกล้โรงพยาบาลก็ไปไม่ได้ ทางที่ใกล้ตลาดสดก็ยิ่งไปไม่ได้เช่นกัน

ทว่าเส้นทางเหล่านี้กลับเป็นเส้นเลือดใหญ่ของถนนในเมืองพอดี

เมื่อคำนึงถึงสถานการณ์อื่นๆ ผู้มีภูมิคุ้มกันที่ยังรอดชีวิตมาจนถึงวันนี้ต่างก็ไม่ใช่คนโง่ ผลลัพธ์สุดท้ายจึงเป็นสิ่งที่เห็นได้ชัดเจน

ตอนแรกทุกคนต่างวิ่งหนีกันอย่างสะเปะสะปะไร้ระเบียบ แต่ค่อยๆมารวมตัวกันบนถนนสายหลักทีละน้อย

จางเซินและลีน่าวิ่งตามชายที่อยู่ข้างหน้าอย่างกระชั้นชิด ค่อยๆพบว่าผู้คนที่วิ่งพลุกพล่านรอบด้านมีมากขึ้นเรื่อยๆ โชคดีที่ถนนกว้างขวางพอสมควร จึงไม่ถึงกับแออัด

หากคำนวณรวมพวกผู้วิปริตที่ไล่ล่าตามหลังมาอย่างกระชั้นชิดแล้ว ในเวลานี้กลับดูคล้ายกับสนามแข่งมาราธอนเสียมากกว่า ถ้าหากไม่สนใจซากรถยนต์ที่กลายเป็นเศษเหล็กไร้คนเหลียวแลรอบด้านพวกนั้นเสียก่อน