บทที่ 6

บทที่ 6

ไหนเลยจะมีสิ่งมีชีวิตใดไม่กลัวตาย แม้แต่คนที่ปากกล้าบอกว่าไม่กลัวตายอย่างสิ้นเชิง เอาเข้าจริงก็แค่มีความกล้ามากกว่าคนทั่วไปเท่านั้น สำหรับความตายแล้วย่อมยังคงต่อต้านโดยสัญชาตญาณ

ดังนั้น หากจางเซินเป็นผู้วิปริตโลภจริง และเป้าหมายของความโลภคือความอยากมีชีวิตรอด ดูท่ารอบนี้คงกำไรเห็น ๆ

ลีน่าพลอยนึกอิจฉาจางเซินขึ้นมาตงิด ๆ แถมเธอยังมาครุ่นคิดถึงปัญหาหนึ่งอย่างกะทันหัน จึงเอ่ยด้วยน้ำเสียงงุ่มง่ามว่า "งั้นถ้าต่อไปพวกเรามีลูก ลูกจะเป็นผู้มีภูมิคุ้มกันหรืออย่างอื่นกันล่ะ"

"เธอคิดไปไกลเกินไปแล้ว" จางเซินหน้าแดงแจ๋เอ่ยขึ้น พอพูดจบก็ก้าวเท้าเร็ว ๆ ตรงไปที่ประตูแล้วเปิดออก เดินเข้าห้องไปทันที

ลีน่ายิ้มแป้นเดินตามเข้าห้องมาติด ๆ จากนั้นจึงค่อย ๆ ปิดประตูให้เรียบร้อย

สิ่งแรกที่เธอทำหลังเข้าห้องคือเดินไปที่ริมหน้าต่าง คอยสังเกตการณ์รอบ ๆ ตัวบ้าน พร้อมกับมองลอดช่องว่างออกไปเห็นพวกผู้วิปริตตะกละกลุ่มหนึ่งไม่ไกลนักกำลังพุ่งตัวไปทางทิศทางของมังกรอ้วน

"เหล่าจาง นายว่าพวกเราควรวางแผนหน่อยไหม ทางที่ดีคือหนีไปจากสถานที่ผีสางนี่ได้?" เธอเอ่ยปากพูดขึ้นหลังสังเกตการณ์อยู่ครู่หนึ่ง