บทที่ 5

บทที่ 5

หลังจากนั้น จางเซินก็ไม่พูดอะไรอีก

ลีน่ามองแผ่นหลังของจางเซิน รู้ดีว่าผู้ชายตัวโตคนหนึ่งเมื่อเจอเรื่องแบบนี้ในใจย่อมรู้สึกแย่อย่างแน่นอน ดังนั้นจึงให้ความร่วมมือกับจางเซินเป็นอย่างดีด้วยความเข้าใจ เดินตามหลังไปอย่างเงียบ ๆ

ทั้งสองเดินมาได้สิบกว่านาที ร้านธัญพืชและน้ำมันก็อยู่ไม่ไกลแล้ว ทันใดนั้นเสียงกรีดร้องแหลมก็ทำลายความเงียบสงบ ทั้งสองมองไปยังทิศทางที่เสียงกรีดร้องดังมาพร้อมกัน

หลังจากเสียงกรีดร้องผ่านไปไม่นาน เสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับภูเขาถล่มแผ่นดินทลายก็ดังขึ้น ทั้งสองมองผ่านช่องว่างของตึกรามบ้านช่องและเห็นมังกรอ้วนราวกับหมีสีน้ำตาลกำลังควานหาโพรงรัง มันยื่นมือคว้าเข้าใส่ตึกหลังหนึ่งโดยตรง ตัวตึกแตกร้าว เศษปูนขนาดมหึมาครืนโครมร่วงหล่นลงสู่พื้น ฝุ่นละอองตลบอบอวลแผ่ขยายออกไปรอบด้านดั่งคลื่นยักษ์

"ไป!" จางเซินกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ทั้งสองเร่งฝีเท้าขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นการวิ่งเหยาะ ๆ