ตอนที่ 174 กลิ่นเหมือนลูกหมา

ตอนที่ 174 กลิ่นเหมือนลูกหมา

หยวนหยวนกับหม่านหม่านถูกเวินหนิงวางกลับลงบนเสื่อ ทว่าเห็นได้ชัดว่าพวกเขาหมดอารมณ์จะเล่นสนุกแล้ว ความสนใจถูกบะหมี่ชามหอมฟุ้งของน้าดึงดูดไปจนหมดสิ้น

หม่านหม่านยืดคอยาว จมูกน้อยขยับฟุดฟิดดมกลิ่นหอมในอากาศ น้ำลายไหลย้อยลงมาโดยไม่รู้ตัว

แม้หยวนหยวนจะไม่แสดงออกชัดเจนปานนั้น แต่สายตาก็จ้องมองชามของน้าอยู่ตลอด

เวินอันกินไปได้ครึ่งทาง ถึงเพิ่งสังเกตเห็นสายตาละห้อยของหลานชายทั้งสอง

เขาคีบเส้นบะหมี่ขึ้นมาเส้นหนึ่งพลางหัวเราะ ทำท่าจะป้อนพวกเขา “อยากกินเหรอ”

“พวกเขายังกินอันนี้ไม่ได้” เวินหนิงยกผลไม้ที่เพิ่งหั่นเสร็จเดินเข้ามา

“ในบะหมี่เครื่องปรุงรสจัด พวกเขายังกินไม่ได้” เธอเดินไปข้างตู้ หยิบแท่งกัดฟันที่ตนเองอบไว้สองแท่งออกมา มันแข็งพอดิบพอดี เหมาะให้พวกเขากินเวลานี้ที่สุด