ตอนที่ 167 งั้นก็รบกวนคุณแล้ว

ตอนที่ 167 งั้นก็รบกวนคุณแล้ว

เวินอันสะพายตะกร้าสะพายหลังที่ว่างเปล่า ในมือถือมีดตัดฟืนที่ลับจนคมกริบ เดินมุ่งหน้าไปยังเนินเขาเตี้ยแห่งนั้น

ผืนหญ้าบนเนินเขาเติบโตกำลังดี ผ่านฝนฤดูร้อนมาไม่กี่ครั้งก็เขียวชอุ่มหนาทึบไปทั่วทั้งแถบ

ผักป่าที่หมูโปรดปรานที่สุดมีอยู่สารพัด เติบโตอย่างสดใหม่อวบอิ่ม

เวินอันลงมืออย่างคล่องแคล่ว มีดตัดฟืนอันคมกริบแนบชิดผิวดิน เสียงดัง “ชึ่บ ๆ” เพียงไม่กี่ครั้ง ก็ตัดได้กำใหญ่

เขาเลือกเฉพาะส่วนที่อ่อนที่สุด ไม่นานนัก ข้างเท้าก็กองสุมไปด้วยหญ้าสดราวกับเนินเขาขนาดย่อม

เหงื่อบนหน้าผากไหลย้อยลงมาตามกระดูกคิ้ว นาน ๆ ครั้งก็หยดเข้าตาจนแสบแปลบขึ้นมา เขาใช้ท่อนแขนปาดออกลวก ๆ แล้วก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป