กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หอคัมภีร์เถื่อน
ตอนที่ 166 โอกาสอยู่ใกล้แค่เอื้อม
เขายกชามกระเบื้องหยาบที่เต็มไปด้วยน้ำต้มสุกเย็นตรงหน้าขึ้นมาด้วยสองมือ สายตามองไปยังเย่โม่และเวินหนิงอย่างเคร่งขรึมจริงจัง ลำคอตีบตันเล็กน้อย “คำขอบคุณ ผมคงไม่พูดให้มากความ น้ำใจของพวกคุณ ผมเข้าใจดี”
เขายกชามให้สูงขึ้นอีกนิด “ผมขอใช้น้ำแทนเหล้า คารวะพวกคุณ”
ในจังหวะนั้นเอง ด้านข้างก็มีเสียงไร้เดียงสาดังขึ้นมา “เหล้า... ขอบ...”
เห็นเพียงหยวนหยวนกับหม่านหม่านเด็กตัวน้อยทั้งสองคน ไม่รู้ว่าเลียนแบบท่าทางของน้าตั้งแต่เมื่อไร พยายามยกแก้วน้ำใบเล็กที่มีน้ำอุ่นตรงหน้าตัวเองขึ้นมา ใบหน้าน้อย ๆ จริงจังเป็นที่สุด ท่าทางน่าเอ็นดูเช่นนั้น ทั้งตลกทั้งน่ารัก สลายบรรยากาศที่ค่อนข้างเคร่งเครียดบนโต๊ะอาหารไปในพริบตา