ตอนที่ 105 ที่รัก พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกัน

ตอนที่ 105 ที่รัก พวกเรายังไม่ได้แต่งงานกัน

“จูบทีเดียวก็พอแล้วเหรอ” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความแหบพร่าของคนที่เพิ่งตื่นนอนดังขึ้นกะทันหันในห้องอันเงียบสงบ

เวินหนิงสะดุ้งตกใจ ราวกับทำความผิดแล้วถูกจับได้คาหนังคาเขา พวงแก้มพลันแดงระเรื่อขึ้นมาทันที

เธอช้อนสายตาขึ้น สบเข้ากับดวงตาที่ลืมขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ ซึ่งแฝงไปด้วยรอยยิ้มและความเกียจคร้านอยู่จาง ๆ

แววตานั้นกระจ่างใส ดูไม่ออกเลยสักนิดว่าเพิ่งตื่นนอน

“คุณ... คุณตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” เธอถามเสียงเบาอย่างรู้สึกผิด น้ำเสียงอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว เจือความออดอ้อนอยู่กลาย ๆ

เย่โม่ไม่ได้ตอบทันที เพียงแค่ขยับแขนที่ถูกเธอหนุนจนเริ่มชาเล็กน้อย ทว่ามืออีกข้างกลับโอบเธอให้แน่นขึ้น เพื่อป้องกันไม่ให้เธอหนีเตลิดไปเพราะความเขินอาย