กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งหรานชะงักไปครู่หนึ่ง
เธอเงยหน้าขึ้น มองเห็นแสงในดวงตาของลู่อิ้งเชิน
ซ่งหรานพูดเสียงไม่พอใจ “คุณพูดพล่ามอะไร? ฉันยังจะมีของปลอมได้อีกหรือ?”
ลู่อิ้งเชินยิ้มบาง ๆ รอยยิ้มนั้นจางมาก ราวกับรอยแตกเส้นแรกที่ผิวน้ำในแม่น้ำยามน้ำแข็งละลายต้นฤดูใบไม้ผลิ
“ไม่ใช่ของปลอม” เสียงของเขาต่ำลง แต่ทุกคำกลับชัดเจนราวลูกแก้วที่กระทบจานหยก “คือสวยจนไม่เหมือนจริง เหมือนคนที่เดินออกมาจากภาพวาด”
ซ่งหรานรู้สึกเพียงว่าใบหน้าทั้งใบของตัวเองร้อนผ่าวขึ้นมา
ความร้อนนั้นแผ่จากแก้มทั้งสองไปถึงปลายหู แล้วเลียบปลายหูลงไปยังลำคอ จนไหล่ทั้งสองเกร็งขึ้นมาชั่วขณะ
“คนเยอะขนาดนี้มองอยู่ คุณพูดเพ้อเจ้ออะไร…”