กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ดวงตากลมดำค่อย ๆ เปล่งประกายขึ้นมา “แต่ผมฟังออกนะครับ ว่าพ่อชอบแม่มาก ๆ เลย!”
พอเสียงตะโกนนี้ดังขึ้น ผู้คนทั่วทั้งลานบ้านก็ราวกับเพิ่งถูกคลายจุดสะกด
“ดี!” จวงเลี่ยงเป็นคนแรกที่ตะโกนออกมา เสียงดังจนคนที่ปากซอยยังได้ยิน
“ผ่านแล้ว ผ่านแล้ว! แบบนี้ยังจะไม่ผ่านได้อีกเหรอ?” เฉิงหล่างกับซ่งถิงตะโกนขึ้นพร้อมกัน
เหล่าเพื่อนบ้านพากันส่งเสียงโห่ร้อง บ้างตบขา บ้างตะโกนเชียร์ ทั้งซอยคึกคักราวกับน้ำเดือดพล่าน
ลู่เซี่ยงหลินยกมือเช็ดตา ก่อนเอนหัวไหล่พิงลู่เจิ้นตงเล็กน้อย เสียงสะอื้นนิด ๆ “อาเชินของบ้านเรา เก่งจริง ๆ”
ลู่เจิ้นตงพยักหน้า น้ำเสียงก็ทุ้มต่ำลงเช่นกัน “เก่งจริง ๆ”