กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
คุณย่าลู่เขย่งเท้าขึ้น ในวินาทีที่เห็นลู่อิ้งเชินอุ้มซ่งหรานก้าวข้ามประตูลานบ้านเข้ามา ยิ้มจนตาหลี่เป็นเส้นสองเส้น
รอยยิ้มนั้นเอ่อล้นออกมาจากริ้วรอยทีละเส้น ๆ หยุดก็หยุดไม่อยู่
ซ่งหรานถูกลู่อิ้งเชินอุ้มข้ามธรณีประตูมา พอเอียงหน้าก็เห็นคุณย่าลู่ยืนอยู่หน้าห้องโถงใหญ่
วันนี้คุณย่าลู่ใส่เสื้อกั๊กสีน้ำตาลตัวใหม่เอี่ยมที่มีลายดอกกลม ๆ ผมหวีเรียบไม่ยุ่งแม้แต่เส้นเดียว ต่างหูทองเหลืองคู่นั้นแกว่งไกวเบา ๆ อยู่ท่ามกลางสายลม
“ย่า” ซ่งหรานเรียก
คุณย่าลู่พยักหน้าอย่างแรง ยิ้มจนเห็นฟันเงินสองซี่ “อือ! กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว”
ลู่อิ้งเชินอุ้มซ่งหรานเดินมาถึงหน้าห้องโถงใหญ่ จึงค่อย ๆ วางเธอลง