กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ด้านหลังเธอมีตู้ซืออวี่เดินตามมา มือก็ถือกล่องไม้กล่องหนึ่ง พอทั้งสองคนเข้ามาในห้อง ทั้งห้องก็ดูสว่างขึ้นหลายส่วน
“สีหน้ายังดูไม่ดีเลย” เสิ่นชิงยื่นมือไปปัดปอยผมยุ่ง ๆ ข้างขมับของซ่งหรานไปไว้หลังใบหู ปลายนิ้วเย็น ๆ “ครั้งนี้ลำบากมากจริง ๆ”
ตู้ซืออวี่ก็เดินเข้ามาใกล้ วันนี้เธอสวมเสื้อคลุมสีเขียวอ่อนทั้งตัว ดูสง่างามเป็นพิเศษ
เธอวางกล่องไม้ในมือลงข้าง ๆ ถุงผ้าของเสิ่นชิง แล้วพูดเสียงเบา “อาหราน ของพวกนี้เอาไว้บำรุงร่างกายเธอ”
ซ่งหรานมองของที่กองสูงขึ้นเรื่อย ๆ บนโต๊ะข้างเตียง รู้สึกปวดหัวเป็นสองเท่า