กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ถ้าจะบอกว่าเป็นเพราะเธอ ก็ยังไม่ค่อยเข้าท่าเท่าไหร่ ถ้าจะหาคนมารับผิดจริง ๆ ก็ไม่ใช่เธอ”
พอพูดแบบนั้น ลู่อิ้งเชินก็ไม่รู้เป็นอะไร รู้สึกว่าคนที่ซ่งหรานพูดถึงคือเขา
เห็นหลี่ชุนฮวาร้องไห้อย่างน่าสังเวช ลู่อิ้งเชินก็ขมวดคิ้ว
เขาควรจะคุกเข่าลงมายอมรับผิดด้วยหรือเปล่านะ
หลี่ชุนฮวาส่ายหน้าแรง ๆ น้ำตาก็กระเด็นออกมาอีกสองหยด
“แต่ถึงอย่างนั้น หลี่ชุนเจี๋ยก็เกี่ยวข้องกับฉัน เขาเป็นพี่ชายฉัน เขาทำผิดใหญ่ขนาดนี้ ต่อไปฉันจะยังมีหน้ามาอยู่ต่อหน้าเธอได้ยังไง…”
หลี่ชุนฮวาร้องไห้จนตัวสั่น น้ำตาหยดลงบนกระเบื้องปูพื้น กระจายเป็นรอยเปื้อนสีเข้มเล็ก ๆ