กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“แบบนี้ก็ถูกแล้วไง” จวงเลี่ยงดีใจขึ้นมา ยิ้มจนตาหยีมองซ่งหราน “พี่สะใภ้รออยู่ที่บ้านก็พอ ผมจะไปบอกหัวหน้าเฉินกับหัวหน้าโจวเอง”
ซ่งหรานยังอยากจะพูดอะไรอีก แต่ถูกลู่อิ้งเชินตวัดตามองทีหนึ่ง คำที่ถึงปากก็ต้องกลืนกลับลงไป ได้แต่ฮึเบา ๆ ครั้งหนึ่ง
ลู่อิ้งเชินมองท่าทางที่ทั้งไม่เต็มใจทั้งทำอะไรไม่ได้ของเธอ มุมปากยกขึ้นน้อยมาก ๆ ครั้งหนึ่ง
“นายดูแลตัวเองให้ดีก่อนเถอะ” เขาพูดพลางหันไปกำชับจวงเลี่ยง “ไปถามเรื่องของหัวหน้าเฉินกับหัวหน้าโจวให้ชัดเจน กำหนดเวลากันไว้”
เสิ่นชิงกับคนอื่น ๆ เห็นว่าเรื่องตกลงกันแล้ว ก็ไม่พักอยู่ต่ออีก กำชับกันสองสามคำแล้วก็แยกย้ายกันไปคนละทาง