กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“แม่…”
เย่เย่โผล่ออกมาจากด้านหลังกลุ่มคน ดวงตาคู่นั้นที่ปกติราวกับเอลฟ์ตอนนี้แดงราวกับกระต่ายน้อย เขาเงยหน้าขึ้นมองซ่งหราน ปากเล็ก ๆ เบ้ไปเบ้มา สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ปล่อยโฮออกมาดังลั่น
“แม่! ทำไมเพิ่งกลับมา!”
เขาร้องไห้จนเหมือนทำให้ใจของทุกคนในลานบ้านอ่อนลง
จมูกซ่งหรานเสียวแปลบ ดวงตาก็พร่ามัว “เย่เย่ไม่ต้องร้องไห้ แม่กลับมาแล้วไม่ใช่หรือ”
ลู่อิ้งเชินอุ้มเธอเข้าไปในห้อง จนถึงโซฟาจึงวางเธอลง
ห้องอุ่นสบาย โคมไฟหลายดวงเปิดอยู่ ทอดเงาของทุกคนซ้อนทับกันลงบนผนัง
ลู่อิ้งเชินวางซ่งหรานลงบนโซฟา แล้วยัดหมอนนุ่มไว้ข้างหลังเธอ