กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสี่ยวฟางกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ถอยหลังไปครึ่งก้าวเล็ก ๆ แต่ก็ไม่ได้ถอยห่าง ยังคงกลั้นใจพูดออกมา “สหายซ่งกลับไปแล้ว คุณไม่ต้องฝืนหน้าตัวเองหรอก ถ้ารู้สึกแย่ก็พูดออกมาเถอะ”
พอพูดจบเขาก็หลับตาปี๋ ห่อไหล่รอโดนเตะ
เป็นอย่างที่คิด ขาของกู้เหยียนยกขึ้นอีกครั้ง พื้นรองเท้ากระทบก้นเขา เตะจนเสี่ยวฟางเซถลาไปข้างหน้า
“อะไรกันเศร้าใจ ผมเป็นคนแบบนั้นที่ไหน” กู้เหยียนกดเสียงต่ำ แต่ความเดือดดาลในเสียงไม่ลดลงเลยสักนิด “แกอย่ามาใส่ร้ายกันตรงนี้”
เสี่ยวฟางเอามือปิดก้นแล้วหันกลับมา ขบฟันอยากพูดอีกสักสองสามคำ แต่พอเห็นหน้าของกู้เหยียนก็กลืนคำพูดทั้งหมดกลับลงคอ